ได้โอกาสอัพบล็อกซักกะที (<<พูดหยั่งกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเวลาเลยเนอะ)

มาดูกันดีก่า ว่าถ้าตัวการ์ตูนในบลีชกลายร่างเป็นน้องหมาจะเป็นยังไง

-

-

-

อิจิโกะ: เฮ้ย!! อิชิดะอย่ามาทำเป็นเก๊กแถวนี้ว่ะ

ควีนซี่คุง : นายน่ะ....อย่ามาทำหน้าสตอเบอร์รี่แถวนี้ว่ะ

ลูเคีย : ทำไมตัวชั้นดำเงี้ยอ่ะ

แช็ด : หรอ แต่ชั้นว่าอะไรๆ มันก็ดำไปหมดเลยอ่ะ (<<ก็ปัดขนที่ตาออกไปซิเจ้าคะ)

อิโนะอุเอะ : มีอะไรเหรอทัตสึกิจัง

ทัตสึกิ : เอ่อ.....อิโนะอุเอะ หน้าอกเธอหายไปไหนอ่ะ(<<ทะลึ่ง)

ยูซึ : ของช้านนนนน้า

คาริน : ก็ขอยืมไปฉีกเล่นหน่อยจิ

กอน : !!OoO!! ต้องหนีๆๆๆ

ซันเงสึ : หาเรื่องเหรอ ไอ้ตัวเล็ก

กอน : (ตัวสั่น) ง่า!! หนีเสือปะโคตรเสือ

เจ๊แมว : ถึงจะเป็นหมา แต่ชั้นก็ยังเป็นแมวนะยะ (<<เจ๊ มันยังไงกันแน่คะ)

คิสึเกะ : หยั่งงี้เค้าเรียกว่าหมาไม่ทิ้งแมว (<<เอ่อ..มันเชื้อไม่ทิ้งแถวไม่ใช่เรอะลุง)

เคย์โงะ : ฮ่าๆๆๆๆๆ เตี้ยดำๆ

มิสึอิโระ : ถึงจะเตี้ยดำ แต่เค้าก็น่ารักน้า~~ (<<จริงจ้ะๆ มามะ มาให้จุ๊บทีนึง)

อุรุรุ : จินตะ ทำไมทำผมเหมือนลิงล่ะ

จินตะ : ยัยบ๊อง เทรนด์ใหม่เฟร้ย!!

Credit http://www.artoholic.org/BLEACH/

ฮ้า!! พอแค่นี้ก่อนนาค้า คราวหน้ามาต่อฝ่ายยมทูตกันมั่ง

edit @ 2007/03/22 18:30:49

อย่างที่พูดไว้ในชื่อเรื่อง หนังสือการ์ตูนของข้าพะเจ้ามัน.....มัน..............

มันหายปายแย้วววววววววววววววววว

แล้วคุณก็คงรู้กันนะคะว่ามันการ์ตูนเรื่องอาราย(ถ้าไม่รู้ก็ดูจาก category ซะ)

จาเล่าความเป็นมาเป็นไปให้ฟังนะขอรับ

คือว่า เราและครอบครัวไปงานบวชของพี่ที่เป็นลูกน้าที่....................

จังหวัดสุพรรณบุรี หรือเรียกอีกอย่างว่า บรรหารบุรี เราไปช่วงเตรียมงานก่อนจะถึงงานบวช 2 วันพอเราปายถึงปุ๊บ ก็เริ่ม กิน กิน กินแล้วก็กิน

(เค้าจัดงานที่บ้านน่ะ งานบวชแถวนั้น แม้จะเป็นช่วงระหว่างเตรียมงาน

แต่ของกินจาเยอะมั่กๆ) พอกินเสร็จก็ปายหยิบเอาการ์ตูนบลีชเล่ม 10 ที่เตรียมมาอ่านออกมาจากกระเป๋า*

ที่เต็มไปด้วยการ์ตูนทั้ง 15 เล่ม(คือว่ายังไม่ได้ซื้อเล่ม 16 เยย)

แฟ้มเก็บรูปที่เราวาด กะฟิคที่เราแต่ง พร้อมด้วยอุปกรณ์เครื่องเขียนเสร็จสรรพ

ยาที่เตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน ละสุดท้ายก็กระดานหมากฮอสขนาดพกพา

พอหยิบมาปุ๊บก็เอามานอนอ่านที่แพ(บ้านของน้าติดแม่น้ำแล้วก็มีแพอ่ะ)

เฮ้อสบายใจเฉิบ ไม่เคยคิดที่จะไปช่วยเค้าเตรียมงานกันร๊อก

พออ่านจบก็ไปช่วยเค้าผูกผ้าซะหน่อย(อย่างงี้ผูกเป็นด้วยเรอะ)

พอผูกเสร็จก็มืดพอดี ก็เลยมากินข้าว ละก็เอาบลีชไปเก็บ

และหยิบกระดานหมากออกมาเล่นกะลูกพี่ลูกน้อง 2 ตา

เสร็จแล้วก็เข้านอน

พอวันรุ่งขึ้น เราตื่นเช้า(<<เหรอ)มา แล้วก็อาบน้ำแต่งตัว

เสร็จแล้วก็หยิบบลีชเล่มที่ 11 ออกมา ไปอ่านที่แพเหมือนเคย

วันนี้ไม่ต้องช่วยงานแล้ว เพราะเหลือแต่ที่เราทำไม่ได้

พออ่านได้ซัก ครึ่งเล่มป้าก็เรียกไปตัดผม เพราะผมยาวมาก

เราก็เดินเข้าไปหน้าบ้านแล้ววางบลีชไว้ที่โต๊ะรับแขก แล้วก็ปายตัดผม

แล้วพอกลับมา.........................................................................

มานก็หาย.........หายปายเลย ก็เลยไปถามลูกพี่ลูกน้องว่า

เห็นการ์ตูนของเราที่วางอยู่ตรงนี้มั้ย พี่เค้าก็บอกว่าเห็นเด็กเอาไปเล่นอยู่

ไม่รู้ว่าเป็นของเรา เลยไม่ได้สนใจอ่ะ เอาละสิ แล้วเด็กคนไหนล่ะที่เอาไปเล่นอ่ะ เด็กก็เยอะซะด้วย (พ่อแม่เค้ามาช่วยงาน เค้าก็มักจะตามมาด้วย

ที่บ้านนี้เลยเป็นที่สังสรรค์ ของทั้งเด็กและผู้ใหญ่)

เราก็ไปเดินหาตั้งแต่นั้นจนมืด ก็ไม่เจอ เลยไปบอกกะพี่ของเรา พี่ก็บอกว่า ปลงซะเถอะคนเยอะแบบนี้ หาไม่เจอหรอก

คิดซะว่าหายครั้งนี้ทำให้เราเก็บของได้ดีขึ้นละกัน แล้วพี่ก็ไปอาบน้ำ

ตอนนี้รู้สึกว่าน้ำตามันเริ่มไหลแล้วอะ(โถ้ พี่ชายที่รัก พูดซะน้ำตาไหลเลย)

เลยหลบไปร้องไห้เงียบๆ หลังบ้าน ร้องได้สักพัก น้าก็ดันปล่อยหมาออกมา

แล้วหมามันก็เดินมาหลังบ้าน(สงสัยมันได้กลิ่นเรามั้ง)

โอ้!!!!!!!!!!ทำไงละเนี่ย หมาดุซะด้วย หยุดร้องไห้เรื่องการ์ตูนเลย มาใจสั่นเรื่องหมาแทน จาออกไปตอนนี้ ตาก็ยังแดงอยู่ เดี๋ยวเค้าจารู้ว่าร้องไห้

เลยนั่งอยู่ตงงั้นแหละ พอหมามันมาใกล้เรา มันก็เห่า ตอนนี้กลัวตัวแข็งทื่อเลย ร้องไห้ไม่ออกแล้ว เลยร้องเรียกน้า แต่ไม่มีวี่แววแฮะ เค้าหายไปไหนกันหมดหว่า ถ้าอยู่หน้าบ้าน เรียกจากหลังบ้านก็น่าจะได้ยิน

แต่ไม่มีใครมาเยยอ้า เลยนั่งตัวแข็งอยู่ ไม่กล้าหายใจเลย

แล้วเหมือนพระเจ้าช่วยหมามันเดินผ่านไปเจ้าค่า โอ้ว!!!!!!!!!!!!! จอร์จ สวรรค์ทรงโปรดจริงๆ

แล้วพี่ก็เดินออกมา(แต่คิดว่าไม่ใช่เพราะเสียงร้องเราหรอก) แล้วพี่ก็ถามว่า มานั่งอารายตงงี้เนี่ย เราก็หันหน้าไปบอกว่า น้ำตาลมันเดินมา(หมาชื่อน้ำตาล) พี่ก็หัวเราะ(ช่างเป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆ) แล้วก็บอกว่า

ปีนเข้ามาทางหน้าต่างนี่ ถ้ามันมาก็จ้องหน้ามัน ถ้าเข้าทางหน้าบ้านมันกัดแน่

เราก็ทำตาม พอปีนเข้าไป พี่ก็เห็นว่าร้องไห้

เลยถามว่าร้องไห้ทำไม เราส่ายหน้า ไม่ตอบ แล้วน้ำตาก็ไหลมาอีกครั้ง

แต่พี่คงรู้มั้ง เลยไม่ถามซ้ำ แล้วเราก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

(เพราะคิดว่าปลอดภัยที่สุดแล้ว น้ำตาลคงไม่มากวน)

ไปร้องไห้เรื่องการ์ตูนต่อ พอร้องไห้พอแล้ว ก็ขึ้นปายนอน

หลังจากนั้น เราก็อยู่เที่ยวที่สุพรรณอีก 6 วัน

รวมตั้งแต่มาเป็น 8 วัน และเราก็ยังหาบลีชเล่ม 11 ต่อไป

แต่ความหวังก็ริบหรี่ เมื่อใกล้จะถึงวันกลับ เราก็เลยปลงอย่างที่พี่ชายแนะนำ พอถึงวันกลับ เราก็กลับบ้านด้วยความผิดหวัง

เฮ้อ!!!! แย่จริงๆเลย คราวนี้ก็ได้บทเรียนมาอีกบท โดยแลกกะหนังสือการ์ตูน

*กระเป๋านี้เป็นเป้ ใหญ่เกือบเท่ากระเป๋าเสื้อผ้า

แต่ไม่มีเสื้อผ้าซักกะตัว มีแต่ของส่วนตัว

(ที่มันเกินความจำเป็นในการเดินทาง ยกเว้นยา)ทั้งนั้น

ส่วนกระเป๋าเสื้อผ้านั้นมีอีกกระเป๋านึง

พี่ชายเราก็ถามว่า ไอ้กระเป๋าเป้เนี่ยมันมีอะไร ทำไมต้องเอาไปด้วย

เราก็ตอบว่า เอาไปให้เต็มรถเล่นๆ มั้ง

แฮ่ๆๆๆๆๆๆ เห็นมั้ยคะว่าเราเป็นน้องที่น่ารักแค่ไหน กั่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ