+_*RetsUkawA_AisE*_+

เรื่อง : Ang Ang's story

โดย :RetsUkawA_AisE

คำเตือน นี่เป็นฟิคชั่นชายรักชาย รับไม่ได้กรุณาปิดค่ะ เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง แม้จะใช้ชื่อของคนที่มีอยู่จริง แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นการจินตนาการของผู้แต่งทั้งหมด   

*******************  

ตอนที่ 2

ผมอยู่ระหว่างทางไปตึก  XXX ครับ  เมื่อเช้านี้เกิดเรื่องยุ่งนิดหน่อย  โดนน้องเล็กของวงหลอกแต๊ะอั๋ง  แล้วก่อนออกจากหอพักพี่ชายใหญ่ของวงเค้าเกิดหิวขึ้นมาเลยฝากให้ผมซื้อแฮมเบอร์เกอร์ไปให้  แต่กว่าผมจะกลับก็ค่ำๆ เขาคงไม่ได้กินหรอกครับ  
 

โครก~~~~~

เอ่อ  เพิ่งนึกได้  ผมก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา  หิวจัง~~~ 
แต่ท้องเจ้ากรรมมันก็ร้องดังจนพี่คุณหันมายิ้มเลยอ่า  อ๊ากกก  น่าอาย  น่าอาย

“หิวเหรอ?”  พี่ก็น่าจะรู้อยู่  อย่าถามได้มั้ย  แค่นี้ก็อายจะแย่  >.<

“อ่ะ  นี่ ”  ห่อเนื้อย่างหอมกรุ่นถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าเป้คู่ใจพี่คุณ  อ๊า  อยากกินนนนนนน!!!!!

“ฮ่ะๆๆๆ ไม่ต้องจ้องตาเยิ้มขนาดนั้นหรอก พี่เตรียมมาให้นายนั่นแหละ”  

“จริงเหรอ  ขอบคุณคร้าบบบบบ  ผมรักพี่ที่สุดเล้ยยยยย”  ไม่รอช้า  รีบคว้าเนื้อย่างมากัดอย่างเอร็ดอร่อย  พลางยิ้มไม่หุบ  มันเหมือนกับคนกำลังกระหายน้ำอยู่ในทะเลทรายที่แห้งแล้ง  แล้วอยู่ดีๆ ก็มีเทวดายื่นขวดน้ำมาให้  (เสียงใกล้ๆ>>เวอร์)  คุณไม่มาเป็นผม  คุณไม่รู้หรอก  เชอะ

เอ่อ...แล้ว....

“แล้วฮยองไปซื้อมาตอนไหนกัน  ตั้งแต่ออกจากหอก็ยังไม่ได้แวะที่ไหนเลยนี่นา”

“ก็เอามาจากหอ”  แต่คำตอบนั้นกลับทำให้ผมงงเข้าไปใหญ่

“ก็มันหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้วไม่ใช่เหรอฮะ” 

“สองคนนั่นอยู่ดึกจริง  แต่ไม่ได้กินจนหมดหรอก”

อ้าว....งั้นก็แสดงว่า

“มันหมดเพราะฮยองเหรอ?” 

“อืมม  ก็นะ  ไม่ใช่พี่คนเดียวซักหน่อย  เตรียมมาให้นายด้วยนี่ไงล่ะ”  โอ้ว  ช่างน่าดีใจนะ  แต่...

“แล้ว  ฮยองก็ปล่อยให้พี่แจบอมหิวจนเหวี่ยงแล้วก็เข้าใจผิดว่าสองหน่อนั่นกินจนหมดเนี่ยนะ”

“อื้มม  มันก็สมเหตุสมผลดีนี่”  มาอีกแล้วครับ รอยยิ้มเทวดาของสาวๆ แต่เอ๊ะ! คราวนี้ทำไมมันมีเขามีหางโผล่ออกมาล่ะ  บรื๋อ~~

พี่คุณช่างโหดร้าย  ทำให้พี่แจบอมต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความหิว  แถมยังทำให้พี่แทคยอนและชานซองผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นสาเหตุให้อาหารหมด  แต่...เนื่องจากการกระทำของเขาทำให้ผมอิ่มท้อง  ดังนั้น  จาง  อูยอง  คนนี้ให้อภัยได้ครับ  ฮี่ๆๆๆ

-------------------

เย้ๆๆ  ถึงห้องอัดแล้วล่ะ  ต้องอยู่ในรถตั้งนาน  ปกติจากอพาร์ทเมนต์มาที่นี่มันก็ไม่นานนะ  ประมาณ  20  นาทีก็ถึง  แต่วันนี้มันเป็นวันพระเจ้ามาเยี่ยมโลกรึไงก็ไม่รู้  การจราจรติดขัดสุดๆ เลย  รถเคลื่อนที่แบบที่เรียกได้ว่าคลานกระดึ๊บๆ  กว่าจะมาถึงได้ก็ปาเข้าไปตั้ง  50  นาที  ทำเอาผมต้องเอนหลังนอนไปกับเบาะแล้วหลับปุ๋ยกันเลยทีเดียว  เอ่อ...ว่าแต่  ทำไมพี่คุณไม่ลงมาล่ะ?  ว่าแล้วผมก็หันหลังกลับไปที่รถ

พี่คุณกำลังก้าวขายาวๆ นั่น  กะเผลกๆ ลงมาจากรถ  อ้าว  เป็นอะไรไปล่ะครับนี่

“ฮยองเป็นไรอ่ะ?”  คนหล่องงครับ

“ตะคริว  แต่เบาลงแล้วล่ะ”  ตอบพลางทำหน้าแหยนิดๆ นี่ขนาดเบาแล้วนะ

“เป็นได้ไง  พี่ก็ไม่ได้ทำไรผิดแผกมานี่นา”  คนหล่องงอีกรอบ

 
“โดนนายทับ”  หือ?  อะไรทับๆ นะ   คนหล่อขอแคะหูแป๊บนึง  แต่ไม่ต้องรอให้แคะจริง  พี่คุณก็ตอบขยายความออกมา  สงสัยเห็นผมทำหน้างงเลยต้องไขให้กระจ่าง

“ก็นายโถมทั้งตัวลงมานอนทับขาพี่ตลอดทางเลย  จะขยับออกก็กลัวตื่น  เห็นว่ากำลังหลับสบาย”  ว่าแล้วทำไมมันสบายพิกล  ผิดกับตอนที่นั่งรถนานๆ ครั้งอื่นๆ  แต่...เอ่อ...คือว่า

“คือว่า  ผมไม่ได้ตั้งใจอ่ะ  ขอโทษนะ”  พยายามฉีกยิ้มแห้งๆ ตอบกลับไป  ผมก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะ  นอนสบ๊ายสบายแต่ทำให้พี่คุณเป็นตะคริวเลย  แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะครับ  แค่พอกินเนื้อย่างอิ่มมันก็เลยง่วง  ก็เลยนอนหลับไม่รู้เรื่องเท่านั้นเอง  ง่ะ...

“หึๆๆ  ไม่ต้องทำหน้าสำนึกผิดขนาดนั้นก็ได้  ไม่ได้เจ็บอะไรมากซะหน่อย  รีบขึ้นไปอัดรายการกันเถอะ  ปะ”  พูดจบปุ๊บ  ก็จูงผมขึ้นตึกปั๊บ  นี่ถ้าเปลี่ยนผมเป็นสาวน้อยร่างบางแล้วเปลี่ยนสถานที่จากตึก  XXX  เป็นโรงแรมที่ไหนซักแห่ง  พี่คุณคงไม่รอดหัวข้อข่าวหน้าหนึ่งของพรุ่งนี้เป็นแน่ 

-------------------

บรรยากาศในห้องอัดวันนี้ก็ปกติดีครับ  ไม่มีอะไรแปลกใหม่  แต่ถ้ามันปกติขนาดนั้นผมก็คงไม่มาเล่าหรอกครับ  ห้องอัดน่ะปกติแต่ไอ้ที่ผิดปกติเนี่ยคือคนต่างหาก  คนคนนั้นชื่อว่า  ‘นิชคุณ’

พี่คุณมีอะไรผิดปกติน่ะเหรอ  อยู่ดีๆ  ตาโตสวยของเขาก็กลายเป็นขีดๆ  หรือจมูกโด่งๆ อยู่ดีๆ ก็แหมบลง  หรือไม่ขายาวๆ  ก็กลายเป็นสั้นจุ๊ดจู๋  ถ้าเป็นอย่างนั้นผมจะยอมเหมาตั๋วเครื่องบินไปแก้บนทั่วโลกเลยล่ะครับ  แต่มันไม่ใช่น่ะสิ!! 

วันนี้มีพิธีกรร่วมเป็นสาวๆ วงโซนยอชิเด  หนึ่งในนั้นก็คือ  อิม  ยุนอา  สาวสวยน่ารักที่พี่คุณปลื้มนักปลื้มหนาถึงขนาดบอกว่าเป็นสาวในสเป็กผ่านทางรายการทีวีเลยทีเดียว  พอเจอเธอเข้าหน่อยถึงกับลืมน้องชายที่น่ารักอย่างจางอูยองคนนี้ได้  ดูสิผมต้องนั่งแกร่วอยู่บนเก้าอี้คนเดียวดื่มน้ำหมดเป็นขวดที่สิบได้แล้วมั้ง  นี่ถ้าพี่บูมมานะผมจะไม่ง้อพี่เลยพี่คุณ  ดู๊ดูทำเป็นคุยเล่นหยอกเย้าสนุกสนาน  เห็นแล้วหมั่นไส้ชะมัด  ชิๆๆๆ  ทำม้ายยยย  ทำไม  สนิทกับยุนอาแล้วไม่แนะนำให้ผมรู้จัก  ทิฟฟานี่  เพื่อนสนิทของยุนอาบ้างงงงเล่า  ฮึ่ย!!!  คิดแล้วมันน่าเจ็บใจ!!!

ใช่ครับ  ทุกท่านเข้าใจไม่ผิด  ผมน่ะปลื้มทิฟฟานี่แห่งโซนยอชิเดเป็นที่สุด  ผมหลงใหลรอยยิ้มแสนหวานของเธอ  ดวงตาของเธอ  ริมฝีปากเอิบอิ่ม  ฟันที่เรียงตัวสวยเป็นระเบียบ  ผิวเนียนละเอียดน่าสัมผัส  ผมนุ่มสลวย  สรุปแล้ว  ผมชอบทุกอย่างเลย  แล้วดูสิครับทั้งที่วันนี้ฟานี่ของผมก็มาอัดรายการด้วย  แล้วก็ยังนั่งอยู่ใกล้ๆ กับยุนอา  พี่คุณก็เนียนคุยเล่นกับยุนอาแล้วยังลามไปคุยถูกคอกับน้องทิฟตามประสาเด็กนอกอีก  พี่คงไม่คิดควบสองเอาน้องทิฟของผมไปด้วยหรอกนะ  ชิๆๆๆ  เห็นแล้วมันหงุดหงิด  ถามว่าทำไมผมไม่เดินเข้าไปทักทายสาวๆ พร้อมกับพี่คุณน่ะเหรอ  จะบอกยังไงดีล่ะ  คือว่า...ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงน่ะสิ  ผมยังไม่เคยจีบสาวนี่นา  อ๊ะ!  ไม่ใช่ว่าผมอ่อนด๋อยหรอกนะครับ  เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ผมต้องตั้งใจเรียนเวลาว่างก็แอบพ่อไปซ้อมเต้น จนดึกจนดื่น  พอเข้ามาเป็นเด็กฝึกหัดก็ต้องซ้อมหนักไม่แพ้กัน  เลยไม่มีเวลาได้แสดงฝีปากจีบสาวเลยสักครั้ง  เห็นไหมครับชีวิตจางอูยองมันช่างน่าเศร้า

 
ไม่รู้ล่ะ  กลับหอไปต้องมีเคลียร์หน่อยแล้ว  รู้ทั้งรู้ว่าผมชอบน้องทิฟ  แล้ววันนี้น้องทิฟก็มาด้วย  นอกจากพี่คุณจะไม่แนะนำให้ผมได้รู้จักเธอแล้วก็ยังเอาแต่คุยถูกคอกับเธอและยุนอาอีก  อย่างนี้พี่ต้องรับผิดชอบ!!

-------------------

“อูยอง  เป็นอะไร?  ทำหน้าบูดตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว”  พี่คุณยื่นหน้ามาถามผมขณะเดินออกจากลิฟต์เพื่อเข้ามายังห้องพัก  ผมเบือนหน้าหนี   พี่ก็น่าจะรู้อยู่แกใจ  ไม่ต้องมาถามอูยองคนนี้ให้มากความหรอก

“อูยอง?...”  แม้จะเข้ามาถึงห้องแล้ว  พี่คุณก็ยังตามมาถามผม  นี่แหละสิ่งที่ผมต้องการ  เข้ามาในห้องพักแล้วค่อยคุยเพื่อให้สมาชิกคนอื่นๆ รู้เรื่องที่พี่คุณก่อ  แล้วก็จะได้ช่วยผมประณามการกระทำอันแสนเลวร้ายของเขาด้วย  ฮ่าๆ  ผมฉลาดมั้ยล่า~~

“คุณ  อูยองเป็นอะไรอ่ะ”  มาแล้วครับ  เป้าหมายที่หนึ่ง  อ๊ก แทคยอน  ดูท่าทางสดชื่นดี  สงสัยนอนเต็มอิ่มแล้วล่ะสิ

“สงสัยเมนส์ไม่มา”  พี่เจย์  เป้าหมายที่สอง  แต่ผมไม่อยากนับเขาเลยให้ตายสิ  ผมส่งสายตาค้อนไปให้เขาหนึ่งที  แต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่เห็นเพราะเอาแต่เพลิดเพลินไปกับแฮมเบอร์เกอร์ของโปรดที่คาดว่าน่าจะได้มาจากพี่น้องจุน

“ใครเป็นเมนส์เหรอพี่เจย์?”  เอ้อเอาเข้าไป  ชานซองที่เดินมาจากห้องครัวพร้อมพี่น้องจุนถามแบบกวนสุดๆ  ผมคิดถูกรึคิดผิดที่กลับมาเคลียร์ที่ห้องเนี่ย  แต่เอาเถอะยังไงตอนนี้เป้าหมายของผมก็มาครบแล้ว

“อูยองเหมือนจะไม่พอใจฉันน่ะ  ไม่รู้เรื่องอะไร”  พี่คุณตอบเสียงเบากับสมาชิกที่เหลือ  ไม่วายเข้าหูจางอูยองด้วย  พี่อย่าทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย  น้องทิฟเชียวนะน้องทิฟ  พี่ไม่รู้หรือไงว่าผมชอบเธอน่ะ

 
“อูยองเอ้ย  นายเป็นอะไรบอกพี่ชายคนนี้ได้นะ  พี่ไม่บอกนิชคุณหรอก”  โถ  พี่แจบอมครับ  ถ้าไม่บอกพี่คุณจริงๆ จะพูดออกมาซะดังทำไมกันล่ะครับ 

-เงียบ-

ผมค่อยๆ หันหน้าไปทางสมาชิกทั้งหก  ก็เห็นสายตาหกคู่มองมาที่ผม  อื้ม  ได้เวลาเปิดเผยแล้วสินะ

“ก็วันนี้  ไปอัดสตาร์คิงใช่มั้ยล่ะ  แล้วโซนยอชิเดก็มา  มีสาวๆ เยอะแยะไปหม...”

“เอาสั้นๆ  ได้ป่ะ”  จิ๊...พี่เจย์นี่  ผมจะเล่าเท้าความหน่อยก็ไม่ได้

“ก็ยุนอาก็มา  แล้วทิฟฟานี่ก็มา  แต่พี่คุณเอาแต่คุยกับยุนอา...แล้ว..”

“แล้วนายก็เลยหึง?” 

-ป้าบบบ-  เสียงจุนโฮตบกบาลหมียักษ์ไปหนึ่งที  ขอบใจมากจุนโฮ  ฉันอยากทำอยู่พอดี

“แล้ว...ก็ลามไปคุยกับทิฟฟานี่ด้วย  แล้ว...แล้ว...ก็ไม่ยอมแนะนำให้ผมรู้จักกับทิฟฟานี่เลย”  ผมตีหน้าน่าสงสารให้บรรดาสมาชิกคนอื่นๆ เห็นใจ 

.
……
…………..

แต่เอ๋...ทำไมสีหน้าแต่ละคนมันกลายเป็น.........เอือมระอา..........อย่างงั้นเล่า

“เจ้าบ้าเอ๊ย  ถ้านิชคุณทำแบบนั้นสิแปลก”  พี่จุนซู  พี่หมายความว่าไงอ่ะ?  แล้วนั่นพี่จะไปไหน

“คุณมันไม่จีบทิฟฟานี่แทนก็บุญแล้ว”  อะไรกันพี่แทคยอน  อย่าเพิ่งไปเซ่

“นายนี่มันไม่รู้อะไรเลยจริงจริ๊ง”  ชานซองอีก  อะไรกันนี่  เฮ้ย~  กลับมาก่อน     แล้วผมก็หันไปมองจุนโฮ  หวังว่าจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายเพราะไม่อาจหวังได้จากพี่แจบอม  แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นส่ายหัวยิ้มๆ  แล้วก็เดินจากไป

“นี่มันอะไรกันเนี่ย....ผมงงไปหมดแล้ว?”  ในที่สุดผมก็ต้องหันไปหาคนต้นเรื่อง  พี่คุณก็ยิ้มกลับมาอีกเหมือนกัน  แต่เขาไม่เดินออกไปกลับเดินเข้ามาหาผม

“ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า  ไปอาบน้ำซะ  จะได้ไปนอน”  ไม่พูดเปล่าแต่ยังดึงแขนผมให้ลุกขึ้นอีกด้วย  นี่พี่จะไม่บอกอะไรเลยใช่มั้ย

“เดี๋ยว!!!....แล้วตกลงมันเรื่องอะไรอ่ะ  ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย”  ใช่เลยครับพี่เจย์  คิดเหมือนผมเป๊ะ

“Jay!!  There is another one hamburger on the table, do you need it?”  เสียงพ่นภาษาอังกฤษเร็วปรี๋อที่ฟังแทบไม่ออกของอ๊กแทคยอนดังมาจากห้องครัว  เรียกให้พี่เจย์หูผึ่ง 

“Sure!!!  I’ll take it noww”  พูดจบก็กระโดดตุ๊บออกจากโซฟาแล้ววิ่งเข้าไปในห้องครัวทันที  ทิ้งให้จางอูยองงงเป็นรอบที่ร้อยของวันนี้

“ไปเถอะ”  พี่คุณพูดแล้วก็ยังลากให้เข้าไปในห้องน้ำ 

โอ๊ยยย!!!!  นี่มันอะไรกัน(วะ)ครับบ

********


Khun’s message
หืมม?? มองผม มีอะไรเหรอครับ อ้อ ถ้าจะถามเรื่องเมื่อหัวค่ำนั่นผมขอสงวนสิทธิ์ไม่อธิบายละกันนะครับ (ยิ้มหวานน) เอ่อ คือ...ภาษาเกาหลีผมยังไม่แข็งแรงน่ะครับ(ทำหน้าเคร่งเครียดพร้อมพยักหน้าหงึกหงัก)


********